مهرناز صمیمی

نوروز برای بسیاری از ایرانیان مهم است. باید کدورت را پاک کرد. شیشه ها را هم . چشم و دل را نیز. باید خرید کرد. باید روبوسی کرد. باید بخشید. باید درخواست بخشایش کرد. باید سبزه سبز کرد. باید ماهی خرید.باید لباس زیبا برتن کرد. باید معاشرت کرد. باید شادباش گفت. باید عیدی داد.

عید همیشه برایم مهم بوده . پیشتر مهم تر بود.امسال کمتر. به خاطر تغییر حالات خودم. به خاطرآنکه شادی ام را در نوروز جستجو نمی کنم یا در بهاری که به ابری و بارشی شکوفه ها را نقش زمین می کند. دربهارطبیعتی که خزانش هم زیباست. بهار در دل آدمی است. تمام حسهای خوب هم. خوشبختی هم.نور نیز.

امسال که نوروز برایم فرخنده است اما نگذاشته ام گرامی داشتش چون هرسال مضطرب و آشفته ام کند،مجالی یافتم تا به گذشته بنگرم و سالهایی را نظاره کنم که شتاب نوروز ، آرامش درون آدمهایی را که خودم یکی از آنها بودم ، می ربود.

نوروز قرار است ارمغان شادی به همراه داشته باشد . اما گاه ما آدمها چنان در تلاش برای شادی و به کف آوردن آن غرق می شویم که نقض غرض می کنیم . در هیاهوی پیش از پای کوبی گم می شویم و اصلاً فرصت نمی یابیم یا ازیاد می بریم که پای بکوبیم.

چنین است که آدمها در همین روزهایی که باید کدورتها را پاک کنند ، مکدر می کنند و مکدر می شوند. هر چند شیشه ها را معمولاً پاک می کنند . چشم را می آرایند شاید، اما شستن آن به شیوه ای که سپهری توصیه کرده داستان دیگری دارد که به سهولت میسر نیست. دلپاک شدن هم همینطور. آدمها خرید می کنند البته . هرطور شده . روبوسی هم می کنند، اغلب با همانهایی که همیشه روبوسی می کنند. بابت کوتاهی های پیشین پوزش نمی خواهند اما. خیلی وقتها کوتاهی های دیگران راهم نمی بخشند.و میان همسران اختلاف پیش می آید گاهی،  برسرآنکه اول کجا بروند و دوم کجا. کجا بروند و کجا نروند. در عیددیدنی البته ممکن بحث پیش بیاید. گله های سال گذشته طرح شود. یا اختلاف نظرهای سیاسی ( بخوانید دعواهای سالهای آخر دهه پنجاه و ابتدای شصت).عده ای برای گریز از آمد و شد و امروز بازدیدن آنان که دیروز آنها رادیده اند یا فردا به بازدیدشان می روند، سفر می کنند. و درسفر البته ترافیک است و گرانی است و خطر تصادف است و ازدحام جمعیت.

نوروز نیکوست. من اما می اندیشم که نوروز در نیک سیرتی ماست و درنوری که دردل آدمیان است.نوروز پیروز .